ben

belki bu kadar yalnız olmasam bulasmazdım bu blog isine ama kımseye antacak kadar guclu hıssetmıyorum kendimi... aslında bir ruh hastasıyım bunu biliyorum..doktorlar manik-depresif diyorlar ama bence biraz daha fazlası var bende...hıc bir sey hissetmiyorum..evet ne yazıkkı hıcbirsey..acı, uzuntu, keder, sevinc, sevgi, ask..belkı diyeceksınız kı sen niye yasıyorsun bende bilmiyorum..bazen yasamak icin yaswadıgımı dusunuyorum..neden mı oyle ? telefon rehberimi karıstırıyorum hıc kımseyle en ufak bır muhabbetım yok..isim dustugunde ya da ıslerı dustugu zaman gorusuyorum hepsiye..gerci genelde onu da yapmamaya ozen gosteriyorum..yalnızlıgı secıyorum aslında..tabı bu yalnızlıga kız arkadasımıda surukluyorum..resmen ona it muamelesı yapıorum..itiyorum kakıyorum dovuyorum kufredıyorum ve oda sankı yaptıgım hersey razı olmak zorundaymıs gibi-sankü kolem- herseyi kabul ediyor..aslında benı cok seviyor bunu biliyorum ama ne yazıkkı ben onu sevmıyorum..sevemıyorum..aklımda bin tilkı dolanıyor ve her tilkinin kuyrugu birbirine dolandı..tam bir karmasa var...bugunluk bu kadar eve gitmem gerek...son 1 yıldır eve gitmedımde...ha bu arada hala ogrencıyım ...herkez benı ogretmen olarak bilsede ..donuyorum evıme....